Gemeenschappelijke ziekenhuizen en verpleeghuizen wankelen op de rand. De oorzaken zijn veelzijdig. Bezuinigingen op de gezondheidszorg in de Big Beautiful Bill betekenen meer onverzekerde patiënten. Zonder robuuste verzekeringen drogen de inkomstenstromen op. Kleinere, onafhankelijke instellingen hebben niet de macht om met verzekeraars over eerlijke tarieven te onderhandelen. Grote ziekenhuisketens hebben die slagkracht echter wel.
Maar er is een duisterder mechanisme in het spel.
Vaak proberen de entiteiten die deze zorginstellingen bezitten niet om ze te redden. Ze zijn ze aan het ontmantelen. Dit is zelfbediening via ‘inkomsten uit verbonden partijen’. Het is een financieel shell-spel dat is ontworpen om waarde te extraheren en tegelijkertijd een uitgeholde schil achter te laten.
De anatomie van een transactie met verbonden partijen
Hoe werkt het? Het begint met een aankoop. Een private-equityfirma of een vastgoedbeleggingstrust koopt een ziekenhuis.
Vervolgens zetten ze een web van ‘onafhankelijke’ dochterondernemingen op. Deze entiteiten zijn niet onafhankelijk. Ze zijn eigendom van dezelfde groep.
Eén dochteronderneming koopt het vastgoed van het ziekenhuis. Omdat koper en verkoper met elkaar verbonden zijn, gebeurt de verkoop met een flinke korting. Goedkoop land is gemakkelijk te verkrijgen als u beide kanten van de deal vasthoudt.
Vervolgens verhuurt dat vastgoedbedrijf het pand terug aan het ziekenhuis. De huur is hoog. De exploitatiekosten van het ziekenhuis rijzen de pan uit. Ondertussen verzamelt de vastgoedentiteit het geld. Het ziekenhuis begint geld te bloeden. Het verliest geld terwijl de eigenaar de huurinkomsten verzilvert.
Behoorlijk verschrikkelijk? Het is erger.
Het Management Shell-spel
Eigendom stopt niet bij stenen en mortel.
Sommige eigenaren huren een “extern” managementbedrijf in om de dagelijkse activiteiten uit te voeren. Maar raad eens? De eigenaar is tevens eigenaar van het managementbedrijf.
Het ziekenhuis wordt een spaarpotje voor het moederbedrijf. De winsten worden weggesluisd via beheervergoedingen. Verhuur van onroerend goed. Licentiekosten. De klinische kant van het bedrijf kampt met een tekort aan kapitaal. De niet-klinische kant wordt vet.
Als het ziekenhuis uiteindelijk failliet gaat, lopen de eigenaren weg. Ze hebben de waarde al verkregen via hun verbonden bedrijven. De gemeenschap blijft achter met een gesloten deur en onbetaalde rekeningen.
Twee derde van de winsten in sommige verpleeghuisketens ging via deze transactiestructuren met verbonden partijen naar de eigenaren.
Bewijs uit het veld
Wetenschappers hebben dit fenomeen onlangs onderzocht in de New England Journal of Medicine. Ze keken goed naar verpleeghuizen in Illinois. De resultaten waren grimmig.
Ze ontdekten dat tot tweederde van de winst via deze transacties met verbonden partijen naar de eigenaren ging. Deze financiële extractie verzwakt de zorgvoorziening direct. Het leidt tot onderbezetting. Het leidt tot achterstallig onderhoud. Het leidt tot insolventie.
Is het een wonder dat Genesis Healthcare, een van de grootste verpleeghuisketens in de VS, faillissement heeft aangevraagd? De wiskunde suggereert dat de structuur zelf het probleem was.
Oplossingen op staatsniveau zijn noodzakelijk
De auteurs van het onderzoek schetsen een pad voorwaarts. Staten moeten optreden om deze financiële shell-games te voorkomen.
- Transparantie van mandaateigendom: Vereist gedetailleerde openbaarmaking van wie eigenaar is van de faciliteit, het land en de beheermaatschappij. Als één groep alle drie controleert, moet deze worden gemarkeerd.
- Meer controles: Staten moeten ziekenhuizen en verpleeghuizen vaker controleren. Het doel is om verdachte winststromen op te sporen. Verschuiven de fondsen van de klinische kant naar de vastgoedkant?
- Juridische gevolgen afdwingen: Wanneer audits valse beweringen over de slechte financiële toestand van een ziekenhuis aan het licht brengen – een tactiek die wordt gebruikt om kostenbesparingen of het ontmantelen van activa te rechtvaardigen – moeten staten juridische stappen ondernemen.
Ziekenhuizen en verpleeghuizen helpen mensen tijdens hun meest kwetsbare momenten. Hun missie is zorg, niet extractie.
We hebben bedrijven essentiële gezondheidszorginfrastructuur als een geldautomaat laten behandelen. Met het huidige systeem kunnen eigenaren de aanbieders failliet laten gaan terwijl ze profiteren van de verwoestingen.
Kunnen we dit oplossen? De instrumenten bestaan. De transparantiemaatregelen zijn duidelijk. De vraag is of de politieke wil de complexiteit van de shell-games kan evenaren.
Sommigen zullen zeggen dat het te ingewikkeld is. Die gezondheidszorgfinanciering is van nature ondoorzichtig.
Kijk naar de lege bedden. Kijk naar het personeelstekort. Kijk naar de faillissementen.
Het is niet ingewikkeld. Het is diefstal.
