Dana White heeft het allemaal gezien. Hij heeft aan de rechterzijde gezeten voor de NBA-finale. Hij is in het stadion geweest voor de Super Bowl. Hij heeft enorme boksgevechten gezien in Vegas. En hij denkt nog steeds dat niets daarvan te vergelijken is.
Volgens de UFC-president kan geen enkel ander sportevenement zich meten. Niet basketbal. Niet voetbal. Zelfs de grote gevechten niet.
Het is een gewaagde bewering. Maar het is de brandstof die het Ultimate Fighting Championship (UFC) draaiende houdt.
De UFC noemt zichzelf de belangrijkste Mixed Martial Arts (MMA) -organisatie. Dat is de slogan. De realiteit is rommeliger. Eind jaren negentig stierf de sport bijna. Het stond op het punt van vouwen. Daarna heeft het zichzelf opnieuw uitgevonden. Het trok nieuwe fans. Het groeide uit tot een mondiaal fenomeen.
Hoe UFC-gevechten verschillen van boksen
De UFC organiseert, promoot en host MMA-evenementen. Elke kaart bevat verschillende gevechten. Een gevecht is eenvoudigweg een gevecht tussen twee concurrenten.
Het lijkt op boksen van een afstandje. Er zijn rondes. Er is een scheidsrechter. Maar de complexiteit is groter. De regels zijn anders.
Standaard UFC-gevechten duren drie ronden. Kampioenschapsgevechten duren vijf. Elke ronde duurt vijf minuten. Vechters krijgen één minuut rust tussen de rondes.
Hier wijkt het af van het boksen.
Bij boksen stoot je boven de gordel. Dat is alles. In de UFC kun je bijna alles doen.
Stoten. Schopt. Ellebogen. Knie-aanvallen. Verwijderingen. Inzendingen.
Je kunt boven en onder de gordel slaan. Er zijn beperkingen, zeker. Maar de toolkit is enorm. Al vroeg beweerde de UFC dat haar evenementen no-holds-barred (NHB) waren. Dat was een marketingleugen. Zelfs de eerste gevechten hadden regels.
‘Er is geen enkele beperking’ is een verkeerde benaming. Dat is nooit zo geweest.
De regels die ervoor zorgen dat het geen vechtpartij wordt
De Nevada State Athletic Commission reguleert de sport. Ze hebben 31 fouten geïdentificeerd. Als je er één begaat, wordt je gestraft. Als u zich voldoende inzet, wordt u gediskwalificeerd.
Sommige overtredingen zijn duidelijk. Fysiek geweld is misgegaan. Anderen gaan over gedrag.
- Geen prikkende ogen.
- Geen vishaken (met je vingers de mond van een tegenstander vasthaken).
- Geen slagen op de lies.
Maar je kunt ook een fout maken door het hek vast te houden. Of het gebruik van beledigende taal in de kooi. Of een blessure veinzen. Of je mondstuk expres laten vallen om tijd te verspillen.
Het gaat niet alleen om hard slaan. Het gaat over spelen volgens het boekje.
Drugstests en Fair Play
De UFC volgt het drugsbeleid van de Nevada State Athletic Commission. Geen recreatieve drugs. Geen prestatiebevorderende medicijnen.
Als een vechter vóór een gevecht positief test, vechten ze niet. Zij kunnen te maken krijgen met disciplinaire maatregelen. Als ze winnen en later positief testen, kan de commissie de uitslag wijzigen. Het wordt een no-contest.
De inzet is hoog. De regels zijn streng. Maar het geweld is reëel.
We zullen kijken naar de basisprincipes van waar deze gevechten vervolgens plaatsvinden.
Waarom de UFC Octagon niet alleen maar een mooie ring is
Laten we één ding meteen duidelijk maken. Dit is geen boksen. Er zijn hier geen touwen. Geen hoekkussentjes waar je tegenaan kunt leunen terwijl je naar lucht snakt.
De UFC-gevechten vinden plaats in de Octagon.
Het is achtzijdig. Vandaar de naam. Een tien meter brede kooi gemaakt van hekwerk. De randen? Gewatteerd. De hoeken? Gewatteerd. Het ziet er eenvoudig uit, maar het is een brutale kleine arena.
De vloer is van canvas. Niet zomaar een doek. Voor elk evenement wordt het op maat gemaakt. Zodra de hoofdkaart klaar is, is die mat afval. Nooit meer gebruikt. Daarom zien de graphics er zo helder uit op tv. Elke avond verse verf.
Twee poorten. Dat is alles. Ze vergrendelen zich wanneer de ronde begint.
Er mogen slechts drie mensen naar binnen als de bel gaat: de scheidsrechter en de twee vechters.
Niemand anders.
Tussen de rondes door zwaaien de poorten open. Dan komen de hoekmannen binnen. Ze hebben precies zestig seconden om te werken. Ze herstellen bezuinigingen. Ze schreeuwen strategie. Ze proberen het bloeden te stoppen voordat de volgende ronde begint.
Waarom geen ring? Omdat de kooi alles verandert. Je kunt je niet in een hoek verstoppen. Je kunt de touwen niet gebruiken om terug te stuiteren. Je zit gevangen met je tegenstander. Geen ontsnapping. Alleen het hek.
Waarom de Octagon bestaat en hoe ranglijsten eigenlijk werken
Je kunt de kooi niet verlaten. Je kunt je tegenstander niet over het hek gooien. Technisch gezien heeft Tank Abbott dat ooit geprobeerd tegen Carl Worsham. De UFC verbood het daarna. Grotendeels.
De vorm is belangrijk. Dana White legt de logica uit. De vroege UFC was een stijlwedstrijd. Boksen maakt gebruik van een vierkant. Bij worstelen wordt gebruik gemaakt van een cirkel. De achthoek bevindt zich in het midden. Het verhindert dat één enkele discipline de geometrie domineert. De hoeken zijn breed. Vechters komen niet vast te zitten in een hoek waar ze nergens heen kunnen. Het hekwerk met kettingschakels houdt iedereen binnen. Geen uitvallen. Het is stabiel. Het is veilig. En u kunt de actie vanaf elke stoel bekijken.
Ranglijsten? Vergeet ze. De UFC gebruikt geen formele lijst. Wit haat ze. Hij zegt dat rankings goede gevechten blokkeren. Ze nodigen corruptie uit. In plaats daarvan leidt Joe Silva de show. Vice-president. Matchmaker. Hij kijkt naar stijlen. Hij kijkt naar dossiers. Hij bouwt de meest opwindende matchups. Als je goed genoeg vecht, krijg je een kans op de riem. Eenvoudig.
De gewichtsklassen zijn streng. Vijf van hen.
- Lichtgewicht: 145 tot 155 pond
- Weltergewicht: 155 tot 170 pond
- Middengewicht: 170 tot 185 pond
- Licht zwaargewicht: 185 tot 205 pond
- Zwaargewicht: 205 tot 265 pond
Je vecht in je klas. Je kunt omhoog of omlaag bewegen. Maar er zijn kosten aan verbonden. Omhoog? Je wordt zwaarder. Je verliest snelheid. Naar beneden gaan? Je vermindert gewicht. Je verliest kracht. Het is een afweging. Snelheid of kracht. Kies er een.
UFC-vechttechnieken doorbreken
Dus wat gebeurt er binnen? Drie hoofdemmers. Opvallend. Worstelen. Grondgevechten.
We beginnen met slaan.
De uitrusting en de regels die je niet kunt overtreden
UFC-handschoenen zijn geen bokshandschoenen. Ze zijn dun. Vier tot zes ons leer zonder vingers. Vergelijk dat eens met de acht tot tien ons gezwollen wanten die boksers dragen. Het ziet er strak uit. Het voelt gevaarlijk. Elke stoot maakt een hardere verbinding. Elke misser riskeert een gebroken hand. Vechters moeten hun knokkels beschermen, anders lopen ze in de derde ronde verwondingen op.
Ook geen schoenen. Blote voeten op het doek. Het verandert de basis, de balans, het hele gevoel van de houding.
Maar de uitrusting is het makkelijke gedeelte. De regels zijn waar chaos wordt gecontroleerd. Je kunt slaan met stoten, trappen, knieën, ellebogen. Gaat er iets? Niet helemaal. Een man op de grond op zijn hoofd slaan met een knie of een trap? Scheidsrechter komt tussenbeide. Op het achterhoofd slaan? Klaar. Neerwaartse elleboog to the point? Illegaal. Dit zijn geen suggesties. Het zijn harde stops.
Takedowns en inzendingen: The Grappler’s Game
Sommige jongens willen geen klappen uitdelen. Ze willen worstelen. Om je neer te halen. Om je de modder in te slepen.
Een takedown is niet altijd een suplex in filmstijl. Soms brengt het je gewoon uit balans en houdt het je vast. Als jij de man bent die wordt meegenomen, ga je wild uit de kast. Je gooit je heupen naar achteren, gebruikt hefboomwerking en blijft verticaal. Het is een strijd om de geometrie.
Zodra je op de grond bent, verandert het spel. Stakingen komen nog steeds voor, maar inzendingen vormen de echte bedreiging. Een guillotine-choke kan ervoor zorgen dat hij blijft staan of aan de grond blijft. Het maakt niet uit of je goed bent in het gooien van handen als je niet aan een greep kunt ontsnappen. Goede grapplers mixen het. Ze nemen af, ze controleren, ze zoeken naar de kraan.
Wat er op de mat gebeurt
Grondgevechten zijn waar de UFC zich onderscheidt van puur boksen. Het is rommelig. Het is technisch. Het is waar kogels heengaan om te sterven als je niet kunt ademen.
“Slagen omvat stoten, trappen, kniestoten en ellebogen.”
Maar in de praktijk worden die hulpmiddelen beperkt. Je bent verstrikt. Je bent aan het rollen. Je probeert de bewaker te passeren terwijl je tegenstander je probeert weg te vagen of te wurgen. Het is een schaakwedstrijd op hoge snelheid.
Waarom maakt het uit? Want als je niet kunt worstelen, ben je een ‘sitting duck’ voor iedereen die kan worstelen. Als je niet kunt toeslaan, ben je een ‘ziteend’ voor iedereen die afstand kan houden. De beste vechters in de kooi? Ze kiezen er niet één. Ze bedreigen beide.
Hoe win je eigenlijk een UFC-gevecht?
Het grondspel verandert alles. Bij het boksen val je en blijf je liggen. In de UFC is het raken van het canvas gewoon een andere aanvalshoek. Vechters stoppen niet als ze de mat raken. Ze gaan over. Ze gooien ground and pound strikes of jagen op inzendingen. Het is chaotisch. Het is technisch. Het is waar de strijd vaak wordt beslist.
Je hoort de commentatoren termen schreeuwen als bewaker, halve bewaker, zijbediening en volledige montage. Dit zijn geen willekeurige woorden. Ze beschrijven de geometrie van geweld. Als vechter A op zijn rug ligt met de benen om de heupen van vechter B gewikkeld, zit B vast in de bewaker van A. A verdedigt. B probeert vooruit te komen. Positie dicteert kansen.
Om te overleven kun je niet zomaar een spits zijn. Je kunt niet zomaar een worstelaar zijn. Je moet een hybride zijn. De meeste vechters zijn gespecialiseerd, zeker. Eén man zorgt voor de kicks. Een ander brengt de takedowns. Maar iedereen heeft een basislijn nodig in alle drie de disciplines. Slagen, worstelen, worstelen. Negeer er één en je wordt blootgesteld.
Dus hoe eindigt het? Hoe kronen we een winnaar?
Het komt meestal neer op een van de volgende drie dingen:
– Een knock-out (de scheidsrechter stopt het omdat je jezelf niet kunt verdedigen)
– Een inzending (je tikt af omdat je arm breekt of je stikt)
– Een beslissing (de juryleden tellen de punten na drie of vijf ronden)
De meeste fans willen een finish. Ze willen de KO. Maar de beslissing is waar de strategie leeft. Het is waar de subtiele details ertoe doen. Wie controleerde het centrum? Wie landde de zuivere schoten? Wie overleefde de sleur?
Als je dieper wilt ingaan op de manier waarop atletische prestaties pieken onder druk, ga dan naar Sharecare.com.
Hoe win je eigenlijk een UFC-gevecht?
Het gaat er niet alleen om er cool uit te zien. Je hebt een afwerking nodig. Of een scheidsrechter die je van jezelf redt.
Onderwerping is de schoonste uitweg. Je tegenstander tikt op de mat, of hij zegt het hardop. Misschien worden ze verpletterd door stakingen en kunnen ze niet blokkeren. Misschien zitten ze vast in een armbeugel of een enkelslot en schreeuwen hun gewrichten. Soms is het een rear naakte choke. Sluit de lucht- of bloedstroom af en ze gaan ten onder. In de UFC is tikken niet hetzelfde als stoppen. Het is overleven. Bij andere sporten kun je je schamen als je het opgeeft. Hier? Het is eervol. Slim. Je weet wanneer je verslagen wordt.
Dan is er de technische knock-out (TKO). De scheidsrechter komt tussenbeide. Hij ziet een vechter schoten maken die hij niet aankan. Geen intelligente verdediging. Chaos ontstaat snel. Er zijn geen staande achttellingen zoals bij het boksen. De scheidsrechter wacht niet op een telling. Hij stopt ermee. Of de jager nu staat of plat op het canvas staat, de beslissing is aan hem. Hij kijkt naar de schade. Hij belt.
Hoe UFC-juryleden beslissingen nemen en waar ze eigenlijk naar op zoek zijn
Als de laatste bel gaat en niemand heeft getikt of het koud heeft gehad, ben je in de handen van de juryleden. Het is geen populariteitswedstrijd. Het is wiskunde. Concreet geldt het 10-puntensysteem.
Drie juryleden scoren elke ronde. Als Vechter A de ronde wint, krijgt hij 10 punten. Vechter B krijgt 9. Eenvoudig genoeg. Maar het wordt rommelig als er strafschoppen vallen. Overtredingen, inactiviteit of gewoon timide kijken kunnen de score verlagen. Mogelijk ziet u een 8-10 of zelfs lager als een jager feitelijk staat te wachten tot de ronde eindigt.
Aan het einde van het gevecht worden de scores opgeteld.
- Unanieme beslissing: Alle drie de juryleden zijn het eens over de winnaar. Schoon.
- Gesplitste beslissing: Twee juryleden kiezen vechter A. Eén jury kiest vechter B. Controversieel van aard.
- Meerderheidsbeslissing: Twee juryleden kiezen een winnaar. De derde scoort een gelijkspel.
Er zijn andere manieren om te winnen zonder knock-out. Er vindt een technische beslissing plaats als je tegenstander te zwaar gewond raakt om door te gaan, maar wel voorop staat op de scorekaarten. Een diskwalificatie wint jou het gevecht als je tegenstander de regels overtreedt. En ja, ze kunnen verliezen. Blessures, ziektes, wat dan ook. Je loopt weg met de overwinning.
Er gebeuren ook trekkingen. Een standaardtrekking betekent dat de scores van de juryleden elkaar perfect opheffen. Er vindt een technisch gelijkspel plaats als beide vechters te gewond zijn om verder te gaan. Dan is er de no-contest. Dit gebeurt als beide jongens de regels overtreden of als een accidentele overtreding het gevecht op een oneerlijke manier beëindigt.
“Er is momenteel veel controverse over het beoordelen. Rechter zijn is heel subjectief… het belangrijkste dat je moet beoordelen, ronde na ronde, is wie de meeste schade heeft aangericht.”
Dana White, UFC-president, zegt het botweg. Schade.
Dat is de sleutel. UFC-jurybeoordeling is moeilijker dan boksen vanwege het worstelen. Rechters kijken zeker naar stakingen. Maar ze wegen ook takedowns en grondcontrole mee. Als je onderaan staat, verlies je niet automatisch de ronde. Als je goed verdedigt en de druk overleeft, kun je nog steeds de ronde doen. Als je alleen maar shots vanaf de toppositie eet, verlies je het.
Het is subjectief. Het is rommelig. En daarom zijn UFC-gevechten zo wild. Een gevecht kan lijken op een uitbarsting terwijl je rechtop staat. Dan wordt er iemand neergehaald. De dynamische flips. Een goed getimede ontsnapping of een enkele fout verandert alles. Je weet nooit echt wie er wint totdat de kaarten zijn gelezen.
Vervolgens graven we in de rommelige, controversiële geschiedenis van de UFC zelf.
De geboorte van de naam en het formaat van het “Ultimate Fighting Championship”.
Wie heeft de UFC eigenlijk bedacht? Het was niet zomaar één man. Het was een samenwerking tussen Rorion Gracie, een beoefenaar van Braziliaanse jiu-jitsu (BJJ), en Arthur Davie, een man die in de reclame werkt. Gracie had een missie. Hij wilde bewijzen dat de vechtsportschool van zijn familie werkte. Niet voor punten. Niet voor stijl. Voor echte gevechten. Ze hadden al ‘de Gracie Challenge’ gedaan, waarbij ze iedereen uitnodigden om op te treden en in elkaar geslagen te worden door een Gracie of een student. Het werkte. Mensen werden ingediend. Nu hadden ze een groter podium nodig.
Davie nam dat concept mee naar Semaphore Entertainment Group (SEG). Het veld? Een toernooi. Verschillende vechtsportstijlen tegen elkaar. In principe geen regels. Ontdek gewoon welke het beste is. Een medewerker van SEG, Michael Abramson, heeft naar verluidt de titel bedacht: The Ultimate Fighting Championship. Klinkt dramatisch. Het bleef hangen.
De naam was niet alleen branding. Het was een belofte van absolute waarheid in de strijd.
Hoe UFC 1 het eerste toernooi structureerde
Het eerste evenement, nu bekend als UFC 1, werd gelanceerd op 12 november 1993. Het was geen kaart met wedstrijden. Het was een beugel. De winnaars bleven vechten totdat er één man overbleef. Davie had zelfs plaatsvervangers klaarstaan. Als iemand werd uitgeschakeld of stopte, kwam iemand anders tussenbeide. Geen vertraging.
Het rooster? Een who’s who van pure disciplinespecialisten. Karate. Kickboksen. Boksen. Jiu-jitsu. Zelfs Sumoworstelen. Je denkt: “Sumo?” Ja. Ze wilden alles testen.
Royce Gracie, de jongere broer van Rorion, liep door de beugel. Hij baande zich geen weg naar de top. Hij maakte gebruik van hefboomwerking. Hij gebruikte inzendingen. In de finale stond hij tegenover Gerard Gordeau. Een kickboksmeester. Royce betrapte hem met een naakte vernauwing aan de achterkant. Gordeau tikte. Royce heeft gewonnen.
Waarom het UFC-nummeringsysteem hier begon
Het publiek vond het geweldig. SEG wachtte niet. Ze begonnen meteen met het plannen van de volgende. Ze hebben de naam behouden. Ze hebben het formaat behouden. Maar ze voegden een eenvoudige identificatie toe. Nummers. UFC 2. UFC 3. Opeenvolgend. Gemakkelijk te volgen.
Het ging niet alleen om het organiseren van evenementen. Het ging om het opbouwen van een erfenis. Elk nummer markeerde een stap verwijderd van traditionele vechtsporten. Een stap richting iets nieuws.
Herinner je je nog dat je die vroege banden hebt gezien? De zwart-witbeelden? Het gebrek aan handschoenen? Het voelde gevaarlijk. Rauw. Echt.
Dat was het punt.
Hoe de UFC het tijdperk van ‘menselijke hanengevechten’ overleefde
De vroege UFC was een ander beest. Geen gewichtsklassen. Een man in een gi * kan gevuld worden door een Sumoworstelaar. Het was chaotisch. UFC 12 trok eindelijk de grens wat betreft gewichtslimieten, hoewel die lijnen jarenlang bleven verschuiven. Het formaat was puur vallen en opstaan. Rondes hadden soms geen tijdslimiet. Ze wilden gewoon een winnaar.
Royce Gracie bewees het punt. Hij won drie van de eerste vier toernooien. Grondspel was niet optioneel. Het was overleven. Vechters moesten zich aanpassen of folden. Worstelen en inzendingen werden verplicht. De zwarte band deed er niet zoveel toe als het vermogen om daadwerkelijk te vechten. De UFC leerde dat snel.
Verordening? Niet-bestaand. Ze verstopten zich in staten zonder atletiekcommissies. Geen rechters. Scheidsrechters konden gevechten niet stoppen. Ze keken alleen maar. Tot ze beseften dat dat een slecht idee was. Vervolgens gaven ze de scheidsrechters de macht om de zaken stop te zetten. Een late draai, zeker, maar noodzakelijk.
Het toernooiformaat stierf uit na UFC 18. Enkele wedstrijden namen het over. Vechters kregen een pauze. Eén gevecht per nacht. Behalve UFC 23. Dat was een rare uitschieter.
Dana White zei het het beste. Het was allemaal een ongeluk.
“That show [the first Ultimate Fighting Championship event] was only supposed to be a one-off. Well, it did so well on pay-per-view they decided to do another, and another. Never in a million years did these guys think they were creating a sport.”
SEG promootte de brutaliteit. “Er zijn geen beperkingen.” Ze wilden dat de superieure stijl zou winnen. Ze nodigden de tegenreactie uit. Senator John McCain noemde het menselijke hanengevechten. Hij drong er bij de gouverneurs op aan om het te verbieden. Locaties lieten de UFC vallen. Kabelmaatschappijen weigerden de PPV-feed. SEG heeft zijn eigen graf gegraven.
Tegen de tijd dat de regels van New Jersey hen daartoe dwongen, was SEG failliet. Van UFC 23 tot en met 29 dreigde een faillissement. Ze konden niet eens homevideo’s verkopen. Het financiële gat was te diep.
De overname en legalisatie van Zuffa
UFC 29 in 2000 was de laatste zucht van SEG. Verdediging van de Gordels. De lichten gingen uit.
Frank en Lorenzo Fertitta kwamen tussenbeide. Ze richtten Zuffa, LLC op. Zuffa betekent strijd in het Italiaans. Passend. Ze kochten de UFC. Dana White werd president.
Lorenzo had geschiedenis bij de Nevada State Athletic Commission. Hij heeft ze aan boord gekregen. Plotseling had de UFC legitimiteit. Kabelbedrijven kwamen terug. Het PPV-model overleefde. De overgang verliep niet soepel, maar het werkte. De sport kreeg een tweede leven.
Het Spike TV-tijdperk en de opkomst van reality-tv
Snel vooruit naar 2001. Zuffa neemt het stuur over. UFC 30: Battle on the Boardwalk komt te vervallen. Het is een draaipunt. Pay-per-view coverage expands, home video returns, and the organization starts shedding the “barbarian” label that dragged it through the early nineties. Dana White maakt zijn standpunt vanaf dag één duidelijk.
“At the end of the day, these guys aren’t barbarians the way they were sold early on. These guys are all good guys . . . they come in to compete to find out who’s the best fighter in the world.”
Hij dringt aan op legitimiteit. Niet alleen geweld. Sport.
Dan komt de echte gamechanger. 2005. Spike TV lanceert The Ultimate Fighter. Het is niet zomaar een show. Het is een pijplijn. Een realityserie waarin hongerige vechters worden gevolgd die proberen dat ongrijpbare UFC-contract binnen te halen. Twee kampen. Eén doel. Elke aflevering eindigt met een gevecht. De winnaar blijft. De verliezer pakt zijn koffers.
Voor het eerst zien gewone kijkers live MMA-actie op de kabel. Geen pay-per-view-gatekeeping. Gewoon rauwe concurrentie. Het onderwijst de massa. Het humaniseert de atleten. The Ultimate Fighter is niet alleen entertainment. Het is het beste rekruteringsinstrument van de UFC. En het begint nog maar pas, met nog minstens twee seizoenen in de boeken.
Wat is de toekomst voor de UFC?
De basis is gelegd. Het beeld wordt opgeschoond. Het publiek is verslaafd. Dus waar gaat de promotie vanaf hier? De strategie gaat niet alleen meer over het hosten van gevechten. Het gaat over het opbouwen van een imperium. We kijken naar mondiale expansie, deals over mediarechten en een verschuiving naar de reguliere sportcultuur. De vraag is niet of de UFC zal groeien. Het is hoe snel.
De overname van Pride en de wereldwijde push van Dana White
Weet je nog toen de gebroeders Fertitta in maart 2007 het Pride Fighting Championship oppakten? Ja. Die zet schudde de MMA-wereld. Pride was de Japanse zwaargewichtkampioen vechtsporten. Een rivaal. Een legende. Nu was het onder de UFC-paraplu.
Fans begonnen meteen te dromen. Wat als de beste Pride-vechters tegenover de elite van de UFC stonden? Dana White zegt dat die droommatches niet langer alleen maar fantasie zijn. Ze zijn echt. De plannen bevinden zich zeker nog in de beginfase. Maar het idee om de echte beste in elke gewichtsklasse te bekronen? Het gebeurt.
Het UFC-hoofdkwartier bevindt zich in Nevada. Maar het bedrijf blijft niet op zijn plek. Ze pushen live-evenementen naar andere staten en over de grenzen heen. Op dit moment bereiken UFC-uitzendingen 170 landen. White wil meer dan alleen tv-kijkers. Hij wil lichamen in stoelen.
“Als je het live-evenement ergens naartoe brengt en er 15.000 of 20.000 mensen komen opdagen… praten ze met hun familieleden. Ze praten met hun vrienden. Het begint zich te verspreiden… dat hele mond-tot-mondreclame-gedoe gebeurt.”
Dat grassroots-gezoem is de motor voor de mondiale groei. Er zijn al live-evenementen gepland voor Europa, Japan, Canada en Mexico. De strategie is eenvoudig. Arena’s vullen. Laat de fans de marketing doen.
Hoe je kunt kijken en wat je mist
Waar vang je de gevechten eigenlijk? Pay-per-view is het belangrijkste evenement. Ongeveer één keer per maand. Dan is er The Ultimate Fighter. Speciale Fight Night -slots op Spike TV. Dvd’s. Liveshows.
Er zit echter een opvallend gat in het archief. UFC-evenementen 23 tot en met 29. Nog steeds niet in de handel verkrijgbaar. Als je op zoek bent naar oud beeldmateriaal, heb je daar pech.
Snelle antwoorden op veelgestelde MMA-vragen
Benieuwd naar de logistiek? Of alleen het geld? Hier is de uitsplitsing.
Hoeveel kost een UFC-ticket?
Het gemiddelde ligt rond de $ 208. Je kunt stoelen bemachtigen voor slechts $ 64. Afhankelijk van de gebeurtenis. Afhankelijk van de locatie.
Wie is de rijkste UFC-vechter?
Conor McGregor. Zijn geschatte nettowaarde bedraagt $ 120 miljoen. Hij is een klasse apart.
Waar kan ik UFC-evenementen live bekijken?
De meeste zijn pay-per-view. Je kunt streamen via de UFC-website of ESPN+. Dat is nu de standaard.
Wat is MMA precies?
Gemengde vechtsporten. Het is een hybride. Boksers. Worstelaars. Judoka. BJJ-beoefenaars. Karateka. Muay Thai-aanvallers. Het haalt technieken uit allemaal. Er zijn geen beperkingen, letterlijk.
Waarom is MMA illegaal?
Dat is het niet. Niet meer. Het is een van de snelst groeiende sporten in de VS. De UFC maakte het populair. New York heeft het verbod pas in 2016 opgeheven. Het stigma vervaagt.
Waar dieper te graven
Wil je meer? Bekijk de onderstaande links.
- Hoe boksen werkt
- Hoe karate werkt
- Hoe Pro Wrestling werkt
- Hoe spieren werken
- Hoe prestatiebevorderende medicijnen werken
Meer bronnen:
– Ultieme vechtkampioenschap
– Nevada State Atletiekcommissie
– Sherdog
– MMAFighting.com
Bronnen:
– Cauchon, Dennis. “Amateurgevechten zorgen voor veel ophef en controverse.” VS vandaag. 2006.
– Heren, Clyde. “Geen beperkingen: ultieme gevechten en de vechtsportrevolutie.” Milo Books Ltd. 2002.
-Montgomery, Cliff. “Deze geschiedenis van de UFC.” Extreme professionele sporten.
– Ultimate Fighting Championship-website.
– Wit, Dana. Persoonlijk interview, 16 april 2007.
