Ik was niet van plan om elke dag te gaan hardlopen. Tien jaar lang ben ik er sterk van overtuigd geweest dat over rustdagen niet onderhandelbaar was. Mijn lichaam heeft deze downtime nodig om weefsel te herstellen en energie te herstellen. Dit is een regel die ik religieus volg.
Toen kwam maart. Het coronavirus heeft de continentale Verenigde Staten bereikt. Alles voelt onstabiel.
Mijn stad heeft een onderdakbevel uitgevaardigd. De school van mijn zoon is gesloten. Supermarkten zijn slagvelden geworden. Mensen zijn luidruchtig. Provocatief. De planken werden ontdaan van gewone huishoudelijke artikelen. Sociale media staan vol met paniekerige berichten waarin iedereen wordt gevraagd binnen te blijven.
Dus ging ik naar buiten. Ik rende
Meestal blijf ik op verharde paden. Deze keer zocht ik een pad in een bosrijk grindgebied. Ik had open ruimte nodig. Ik moest schone lucht inademen. Ik moest me in het zweet een weg uit de puinhoop banen en proberen wijs te worden uit een wereld waar ik geen controle over had.
Albert Einstein zei ooit: “Als je de natuur diepgaand bestudeert, zul je alles beter begrijpen.” Ik denk dat hij iets op het spoor was.
De waarde van een rustdag
Conventionele wijsheid stelt dat dagelijks hardlopen kan leiden tot overbelastingsblessures. Dit betekent dat het spierherstel 48 uur duurt. Dit geldt vaak voor trainingen met hoge intensiteit en wedstrijdsporters. Mijn ervaring tijdens de lockdown was echter geen topprestatie. Het gaat om mentaal overleven.
Hardlopen werd een coping-mechanisme. Het is niet alleen oefening. Het was een manier om het gevoel van keuzevrijheid terug te winnen in een situatie waar ik geen controle over had. Het loopritme helpt het geluid in het hoofd te dempen. Het biedt een voorspelbare structuur voor een onvoorspelbare week.
Veel hardlopers vermijden elke dag hardlopen omdat ze zich zorgen maken over een burn-out. Ze maken zich zorgen over scheenbeenklachten en kniepijn. Voor mensen die hard werken zijn deze zorgen normaal. Bij het joggen in een redelijk tempo past het lichaam zich echter vaak sneller aan dan verwacht. Het belangrijkste is om naar je lichaam te luisteren. Stop als u hevige pijn ervaart. Als u zich moe voelt, vertraag dan.
Het rustdagmodel werkt voor velen. Maar in tijden van mondiale crisis kan de behoefte aan mentale reset groter zijn dan de behoefte aan fysiek herstel. Er heerste stilte in het bos. Grindwegen bieden stabiliteit. Deze run heeft mij duidelijkheid gegeven.
Te vaak beschouwen we rust als een passieve activiteit. Wij beschouwen het als niets doen. Maar soms is fysieke activiteit de beste manier om je geest tot rust te laten komen. Het virus veranderde mijn kijk op de week. Het neemt de noodzaak tot herstel niet weg. Het verandert alleen van vorm.
Ik heb nog een paar dagen vrij. Maar ik zie ze niet langer als verplichte mislukkingen. Soms is het meest herstellende wat je kunt doen, blijven bewegen. De wereld lijkt niet zo eng als je onderweg bent. Het voelt alsof de lucht schoner is. Houd je geest scherp.
Dit is geen one-size-fits-all recept. Sommige lichamen hebben mogelijk langere rustperioden nodig. Sommige zielen hebben stilte nodig. Maar voor degenen onder ons die het gevoel hadden dat ze binnenshuis vastzaten, werd dit pad een toevluchtsoord. Dagelijks hardlopen is een ritueel van veerkracht geworden.
Ik weet niet hoe lang dit zal duren. We weten niet wat er daarna zal gebeuren. Maar we weten hoe we moeten ademen. Wij weten hoe we moeten bewegen. soms is dat genoeg.
De #waarheid over dagelijks hardlopen: herstel, risico’s en het echte verhaal
De winning streak begon bij toeval. Een maand lang mijn dagelijkse kilometers bijhouden is een gewoonte geworden en ik twijfel er niet aan totdat ik naar mijn agenda kijk. Maar ik ben niet de enige die zo geïntrigeerd is. De United States Running Streak Association was niet voor niets een voormalige selfist. De regels zijn streng maar eenvoudig. U moet elke kalenderdag minimaal 1 mijl loggen. Je kunt op elk moment meedoen, maar je naam zal pas verschijnen op de officiële actieve of gepensioneerde klassementen als je dit moeilijke jaar bereikt. Dit is het teken van doorzettingsvermogen dat casual joggers onderscheidt van fanatieke joggers.
‘Denk je dat het verstandig is om elke dag te rennen?’ Ik vroeg het aan Kile Putman tijdens zijn wekelijkse run. Putman was niet zomaar een hardloper. Hij is een USA Track & Field-gecertificeerde coach. Hij traint topsporters. Hij werkte met gewonde krijgers. Hij trainde mij ook voor de laatste en enige kwalificatiemarathon in Boston. Dus vroeg ik hem of mijn dagelijkse baan verstandig was, en zijn antwoord was niet eenvoudig ja of nee.
“Beschouw je lichaam als een machine, zoals een auto”, zei hij. We beukten over het bergpad terwijl het asfalt zoemde onder onze schoenen en bewonderden Birmingham, Alabama. “Een rustdag is onderhoud voor het lichaam. Als je gezond en blessurevrij blijft, kun je verder en beter rennen.”
Dit is de logica van de monteur. U rijdt niet elke dag met uw auto zonder de olie te controleren, de banden te verwisselen of de motor te laten afkoelen. Hardlopers behandelen hun lichaam echter vaak alsof het onverwoestbaar is. Putman herinnerde me aan het daadwerkelijke plan dat hij had gemaakt voor mijn marathonvoorbereiding. Het gaat niet alleen om het verdienen van Miles. Dit is een gestructureerde chaos.
Op dagen dat ik kilometers herhaal, snel werk of lange afstanden loop, was de vorige zelftrainingsdag altijd een gemakkelijke hardloopdag. Actief herstel. Deze term wordt door hardlopers gebruikt om te verwijzen naar langzaam bewegen om de bloedstroom te bevorderen zonder de spieren te belasten. Een echte vrije dag? Het werd strategisch geplaatst de dag vóór de lange termijn. Niet omdat ik een pauze nodig had van het lijden, maar om mijn lichaam en geest voor te bereiden op de komende kilometers.
“Rust betekent niet dat je niet rent. Het hoort bij hardlopen.”
Toen sloeg de pandemie toe. Rassen verdwijnen. De kalender is gewist. Ik stopte met trainen voor tijden en plaatsen. Gewoon rennen. Geen snel. Niet ver. Putman haalde zijn schouders op bij mijn nieuwe routine. Dit is acceptabel. Waarom? Omdat de inzet weg is. Nu er geen racedatum meer is, is de druk om door pijn heen te dringen verdwenen. De verwondingen waren toen nog gering. Geschaafde knieën. Een blauwe plek door struikelen aan de voet van een boom bij een beboste beek. Niets waarvoor een doktersbezoek nodig was. Toch waarschuwde hij mij.
“Luister naar je lichaam.”
Dit klinkt cliché. Dit is tevens het belangrijkste advies dat u krijgt. Maar wat houdt luisteren eigenlijk in?
Ken het “waarom” van hardlopen.
Voordat u uw schoenen aantrekt, moet u uzelf enkele lastige vragen stellen. Hardlopen om je hoofd leeg te maken? Hoe gezond blijven? Wat wil je bewijzen aan je vroegere zelf? Het antwoord zal de manier veranderen waarop u met uw lichaam omgaat.
Als u om gezondheidsredenen hardloopt, is uw dagelijkse aantal kilometers mogelijk te hoog voor uw huidige fitnessniveau. Als je aan het trainen bent voor een race, kan het dagelijkse aantal kilometers de enige manier zijn om daar te komen. Voor de meeste mensen is het doel echter hetzelfde
Wanneer dagelijks hardlopen een risico wordt
Mijn winning streak eindigde met een gejammer, niet met een knal. Ik heb een vrije dag genomen. Slechts één. Mijn lichaam schreeuwde om onderhoud. De volgende dag strikte ik mijn veters opnieuw. Het hield niet op. Niet op de 50e of 75e. Dit ondanks het feit dat de pandemie zich over de Verenigde Staten begon te verspreiden en iedereen dreigde buiten spel te zetten, bleef ik doorgaan.
Hier zijn de details. Uit een onderzoek uit 2014, gepubliceerd in het Journal of the American College of Cardiology, blijkt dat 5 tot 10 minuten hardlopen met lage intensiteit per dag jaren aan je leven kan toevoegen vergeleken met niets doen. Een ander onderzoek uit 2013, gepubliceerd in hetzelfde tijdschrift, adviseerde 2,5 uur per week voor volledige voordelen. Het was ruim een uur langer dan dat. De wiskunde was goed. De logica lijkt redelijk.
Waarom je misschien een rustdag nodig hebt
Ik vroeg dr. Sophia Lal, een niet-chirurgische sportgeneeskundige in Birmingham en een ervaren triatleet, of mijn dagelijkse sleur slim was. Ze keurde het niet ronduit af, maar hij moedigde het ook niet aan.
\
Herstel is geen optie. Dit is biologisch. Lal vergeleek het met krachttraining. Elke slag veroorzaakt een klein scheurtje in de spier. Je wordt niet sterker terwijl je scheurt, je wordt sterker terwijl je repareert Neem een dag vrij en wen er aan. Zonder dit riskeer je overtraining
Het kantoor van Lal stond vol met hardlopers die deze regel negeerden. Plantaire fasciitis. Stressfracturen. Verstuikingen. Deformatie. Dit zijn de opbrengsten van het verwaarlozen van herstel.
Sommige mensen rennen echter elke dag en raken niet gewond. Waarom? Genetica speelt een rol. Hetzelfde geldt voor de verzorging van het lichaam. En vorm. Lal benadrukt dat hardlopen ‘hoog en licht’ is. Lang rennen betekent dat de borst rechtop staat, de kern raakt en niet voorover buigt. Licht rennen betekent stille stappen nemen. Putman beschreef het als “als een kat die op een tapijt loopt”.
Als je niet kunt stoppen, raadt Lal crosstraining aan. Ze houdt van trailrunning, omdat elke stap anders is. Versterk uw enkels om oneffen terrein te weerstaan. Hierdoor verandert de belasting.
En loop nooit door pijn. Pijn is anders. Pijn is een waarschuwing. Afhankelijk van de blessure, zorgen sommige blessures ervoor dat u enkele maanden niet kunt optreden. Voeg dat niet toe aan de vergelijking.
De psychologie achter pacing
Het is de 100e dag. Ik heb Putman onderweg ingehaald. Het virus wordt steeds erger. De samenleving gaat voorzichtig open. Ik vroeg of ik gek was om elke dag te rennen.
‘Het hangt ervan af,’ zei hij. “Je moet jezelf afvragen waarom je je schoenen vastmaakt en uitgaat.”
Putman deelde het verhaal van een atleet die leed aan een posttraumatische stressstoornis (PTSS). Deze man rent elke dag om zijn innerlijke demonen te onderdrukken. Putmans vraag was nog moeilijker. “Is het psychologische stress? Verslaving? Dwang? Misschien een wedstrijdtraining? Of loop je ergens voor weg?”
Ik begon mijn reeks van de pandemie. Om de chaos te verwerken. In augustus had ik dag 115 bereikt. Ik keek naar de natuur in HD. Pas uitgekomen koperkoppen scheren over een kreek. Visarend vissen in de schemering. Een alligator die te dichtbij slaapt. Dolfijnen \ in kwelders tijdens eb.
Ik had begrip gekregen. Ondanks de grote uitdagingen gaat het leven door.
Toen bleef mijn rechterknie hangen.
Het was niet ernstig. Misschien ben ik er overheen gereden. Maar dat had ik niet moeten doen. Ik maakte mijn schoenveters los. Ik nam een pauze. De winning streak kwam ten einde. In eerste instantie voelde ik mij een mislukking. Toen voelde het als wijsheid.
Historische context van de winning streak
Continu lange afstanden afleggen is zeldzaam en vaak onhoudbaar. Het record blijft op naam van Ron Hill.
Op 29 januari 2017 beëindigde Hill, 78, zijn streak van 52 jaar en 39 dagen. Hij nam driemaal deel aan de Olympische Spelen en won in 1970 de Boston Marathon. Zijn hitting streak is de langste in de geschiedenis.
Hill liep al meer dan 50 jaar elke dag. hij is abnormaal. Zijn lichaam is hiervoor gemaakt. De meesten van ons zijn hier niet voor gebouwd. Wij zijn gebouwd om te herstellen. Voor rust. Naar de stilte tussen de fasen.
Je knieën grijpen is een teken. Het is geen fitnessstoornis. het succes van het bewustzijn. vroeg ik. De winning streak kwam ten einde. De run gaat door. Maar niet elke dag. Het is niet voor altijd.
De pandemie heeft mij niet tegengehouden. Mijn lichaam deed het. Dit is een echte overwinning.
