Johan Cruyff nie tylko grał w piłkę nożną. Na nowo napisał zasady gry. Zanim jego kariera trenerska i filozofia ukształtowały Barcelonę i świat, był dominującą siłą na boisku. Jego indywidualne osiągnięcia odzwierciedlają karierę zdefiniowaną przez błyskotliwość, a nie tylko długowieczność.
Złota Piłka, przyznawana wówczas wyłącznie zawodnikom grającym w europejskich klubach, trzykrotnie uznała jego wyższość. Zdobył tę nagrodę w 1971, 1973 i 1974. To nie były tylko trofea. Było to uznanie dla gracza, który zmienił sposób, w jaki zespoły myślą o przestrzeni i ruchu.
Jego wpływ nie ograniczał się do Europy. Kiedy przeniósł się do Ameryki Północnej, przywiózł tam tę samą magię. W 1979 otrzymał nagrodę dla Most Valuable Player (MVP) North American Soccer League (NASL). To udowodniło, że jego umiejętności sprawdzają się w każdym miejscu na świecie.
Kilkadziesiąt lat później świat futbolu spojrzał wstecz i dostrzegł jego całkowity wpływ. W 2006 Cruyff otrzymał Nagrodę za Całokształt Twórczości w ramach Nagrody Laureus. Nie była to nagroda za jeden sezon, ale za cały jego wkład w sport. Pozostawił po sobie dziedzictwo, które przetrwało jego karierę piłkarską.
Nie tylko liczba zwycięstw na liście się liczy. Ważne jest to, jak je wygrał. Cruyff grał z umysłem, który zawsze był trzy kroki do przodu. Jego nagrody są tylko dowodem na to, że reszta świata w końcu zdołała go dogonić.
