Michael Jordan haalt de krantenkoppen. Scottie Pippen bouwde de motor.
De meeste mensen kennen hem als de sidekick. De nummer twee. Dat is verkeerd. Pippen was een van de meest complete spelers die de NBA ooit heeft gezien. Hij speelde niet alleen naast Jordan. Hij heeft hem verheven.
Toen zijn schot niet viel, nam Pippen het over. Verdediging. Terugkaatsend. Passeren. Hij was een nachtmerrie aan de rand. Lange armen. Katsnelle handen. Op een gegeven moment leidde hij de NBA in steals. Hij blokkeerde schoten. Hij woonde in het All-Defensive Team. Je kon hem niet bewaken.
De magische Johnson-lockdown
Twee play-offmomenten bepalen zijn defensieve erfenis.
De eerste vond plaats tijdens de NBA-finale van 1991. De Bulls verloren Game 1 van de Los Angeles Lakers. Phil Jackson heeft gebeld. Hij zette Pippen voor de rest van de serie op Magic Johnson.
Magie was een legende. Pippen was een jonge mepper. Het resultaat? Jordaanse dominantie. Pippen schakelde de balbeweging uit. De Bulls wonnen de serie. Het was het begin van drie opeenvolgende titels.
Zeven jaar later veranderde het script. De Indiana Pacers stonden in de oostelijke finale. Pippen bewaakte Mark Jackson. Hij speelde fysiek. Hij veranderde de serie. Chicago hield hun momentum levend.
Overtreding voorbij de schaduw
Critici zeiden altijd dat het hem aan leiderschap ontbrak. Ze wezen op de play-offs van 1994.
De Knicks waren in het gebouw. Last-second-shot ontworpen voor Toni Kukoc. Pippen weigerde opnieuw aan het spel deel te nemen. Hij wilde rusten. Jackson zette hem op de bank. Het leek op een muiterij.
Maar dat was het donkerste moment. Niet de helderste.
Later, bij de Houston Rockets, bewees hij zijn waarde. Bij de Portland Trail Blazers was hij een ervaren leider. Hij wist hoe hij moest winnen. In de aanval was hij niet alleen maar een helper. Hij sneed. Hij dook. Hij stopte voor jumpers. Hij creëerde chaos voor de verdediging.
Van het landelijke Arkansas tot Chicago
Geboren op 25 september 1965. Hamburg, Arkansas.
Hij was klein. 6’1”. 150 pond. Pointguard van de middelbare school. Er kwamen geen beurzen binnen.
Zijn coach gaf niet op. Hij regelde een werk-studieovereenkomst aan de University of Central Arkansas. Pippen was de basketbalmanager.
Hij oefende met het team. Hij verdiende een roosterplek. Toen groeide hij. Vijf centimeter.
Seniorjaargemiddelden: 23,6 punten.
NBA-scouts waren stomverbaasd. De Bulls ruilden in het ontwerp van 1987 in om hem te pakken te krijgen.
De opkomst van nummer 33
Hij begon als reserve. Meer dan een jaar.
Halverwege het seizoen 1988-1989 nam hij de basisopstelling over. Zijn statistieken stegen. Scoren. Terugkaatsend. Assisteert.
In 1994 was hij het All-NBA eerste team.
Hij droeg ook rood, wit en blauw. Olympisch goud in 1992. Olympisch goud in 1996.
Het laatste hoofdstuk
Hij keerde later terug naar de Bulls. Knieën werden neergeschoten. Hij vocht er doorheen.
Jonge ploeg. Onervaren selectie. Pippen was geduldig. Hij was een arbeider.
Hij werd beschouwd als de beste teamgenoot in Chicago’s reeks van zes titels. Top oefenspeler.
Sommigen zeggen dat hij een veelbelovende toekomstige coach is. Misschien.
Maar de rechtbank is waar hij er toe deed. Hij was niet alleen de beste allround speler onder Jordan. Hij was de lijm. Zonder hem bestaat de dynastie niet.
Het spel ging verder. Pippen bleef.
